“Gewoon mensen”

Dat iedereen dakloos kan worden is iets waar niet bij stil gestaan wordt. “Het overkomt mij niet” wordt vaak gezegd of “het is hun eigen schuld”. De vooroordelen die mensen hebben over daklozen en het feit dat deze mensen soms met de nek worden aangekeken hebben mij ertoe geïnspireerd om eens wat meer te weten te komen over daklozen. Waarom wordt iemand dakloos en wat wordt eraan gedaan? Is het daadwerkelijk “eigen schuld”?

In het kader van dit project heb ik contact gezocht met daklozen in Eindhoven en met de instanties zodat ik een gedegen onderzoek kon doen. Ik heb bijvoorbeeld gesproken met een man die uit Helmond kwam maar in Eindhoven bij de daklozen opvang kwam omdat het daar gezellig was. Deze man had een eigen bedrijf en een huis maar kreeg een TIA waardoor hij een half jaar in coma lag. Weg bedrijf en weg huis! Omdat deze man geen familie heeft stond hij op straat. Hij kon in aanmerking komen voor een WIA uitkering maar heeft deze geweigerd omdat hij van mening is dat de structuur van werken belangrijk is en hij wilde graag werken. Dan blijft er maar één ding over en dat is dakloos worden.

Ik sprak ook een persoon die geestelijk mishandeld werd door de partner en de keuze had gemaakt om bij die persoon weg te gaan. De keuze om niet bij de kinderen te gaan wonen is genomen omdat er anders geen mogelijkheid meer is om binnen afzienbare tijd een woning toegewezen te krijgen, er is immers een slaapplaats bij de kinderen.

Het in de schulden raken is één van de meest voorkomende problemen waardoor mensen dakloos worden. Daarnaast zijn verslaving, psychische problemen, van huis weglopen, echtscheiding of verbroken relaties maar ook de economische crisis  oorzaken waardoor mensen op straat komen te staan.

Vanuit de instanties begreep ik dat iemand die dakloos is in aanmerking kan komen voor een daklozen uitkering maar dan moet deze persoon ingeschreven staan bij de daklozen opvang. Is dit niet het geval en is iemand nergens ingeschreven dan is er geen uitkering. Omdat er geen geld is kan er geen rekening geopend worden en dus ook geen ziektekostenverzekering afgesloten worden. Zo ontstaat een vicieuze cirkel die ervoor zorgt dat de psychische problemen groter worden.

De daklozen opvang probeert mensen zo veel mogelijk te helpen en zorgt naast een bed en voedsel voor begeleiding om weer terug te keren naar de maatschappij. Zo is de man uit Helmond weer aan een baan geholpen en wordt hij begeleidt naar zelfstandig wonen.

Tijdens mijn gesprekken met de daklozen duurde het even voordat ik geaccepteerd werd maar daarna wilde een aantal mensen met mij praten. Ik ben dankbaar voor hun openheid en het geven van inzicht in hun problematiek.

Met deze foto’s wil ik aantonen dat het niet zichtbaar is dat deze mensen dakloos zijn en daarom ook niet anders behandeld dienen te worden. Ik hoop dat ik met de uitleg wat meer duidelijkheid heb kunnen geven al is het maar een klein stukje, maar het meeste hoop ik dat er geen of in ieder geval minder sprake is van vooroordelen.

Copyrighted Image